بوبی نبردم از ثمر نخل عافیت

داغم که چون سپند به شیون نسوختم

جمعیتی ذخیره دل داشتم چو صبح

از یک نفس تلاش ، چه خرمن نسوختم

تا ربشه نفس به دویدن نسوختم

افروختم به آتش یاقوت شمع خویش

باری به علت رگ گردن نسوختم