شرم وفا به ساز چراغان زد از عرق

رنگی نیافتم که به سودن نسوختم

مشکل که تابد از مژه بیرون نگاه شرم

گشتم چراغ و جز ته دامن نسوختم

با هر فتیله ای که چو روغن نسوختم

دوری به مرگ هم ز بتان داشت سوختن

مردم که مردم و چو برهمن نسوختم