به این ادب فلکم گردهد عروج ثریا

کمان ناز که زه کرده بود صافی شستم

ز بس که می برم افسوس ازین محیط ندامت

حباب آبله دارد چو موج سودن دستم

همان ز خجلت بالیدگی چو آبله پستم

نبود جوهر پرواز دستگاه سپندم

ز درد بی پر و بالی قفس به ناله شکستم