کمان ناز که زه کرده بود صافی شستم

سراغ گوشه امنی نداشت وادی امکان

چو گرد صبح به صد جا شکستم و ننشستم

گذشت همت ازین نه هدف به نیم تغافل

ز بس که می برم افسوس ازین محیط ندامت

حباب آبله دارد چو موج سودن دستم

به این ادب فلکم گردهد عروج ثریا