چو گرد صبح به صد جا شکستم و ننشستم

ز بس که سرخوشم از جام بی نیازی شبنم

بهار شیشه به رویم شکست و رنگ ببستم

سراغ گوشه امنی نداشت وادی امکان

گذشت همت ازین نه هدف به نیم تغافل

کمان ناز که زه کرده بود صافی شستم

ز بس که می برم افسوس ازین محیط ندامت