بهار شیشه به رویم شکست و رنگ ببستم

به سعی ضعف گرفتم ز دام خویش نجستم

بس است این که طلسم غرور رنگ شکستم

ز بس که سرخوشم از جام بی نیازی شبنم

سراغ گوشه امنی نداشت وادی امکان

چو گرد صبح به صد جا شکستم و ننشستم

گذشت همت ازین نه هدف به نیم تغافل