ز درد بی پر و بالی قفس به ناله شکستم

به این ادب فلکم گردهد عروج ثریا

همان ز خجلت بالیدگی چو آبله پستم

نبود جوهر پرواز دستگاه سپندم

دلیل عجز رسا نیست حیرتم به خیالت

ز بس کمند نظرحلقه بست آینه بستم

به رنگ آینه کز شخص غیر عکس نبیند