فغان در سینه ورزیدم نفس خون شد ز بیکاری

زگرد دانه گردیدن کمر چون آسیا بستم

عدم آیینه تمثال ما و من نمی باشد

فضولی کردم و زنگار تهمت بر صفا بستم

به روی دل دری واکرده بودم از کجا بستم

کم مطلب گرفتن نیست بی افسون استغنا

چو گوهر صد زبان از یک لب بی مدعا بستم