زگرد دانه گردیدن کمر چون آسیا بستم

دبیر کشور یاسم ز اقبالم چه می پرسی

قلم شد استخوان تا نامه بر بال هما بستم

فراغ از خدمت تحصیل روزی بر نمی آید

عدم آیینه تمثال ما و من نمی باشد

فضولی کردم و زنگار تهمت بر صفا بستم

فغان در سینه ورزیدم نفس خون شد ز بیکاری