ز نبضم رشته واری زلف جانان بود در دستم

درین گلشن نه گل دیدم نه رمز غنچه فهمیدم

ز دل تا عقده وا شد چشم حیران بود در دستم

ز غفلت ره نبردم در نزاکت خانه هستی

به هر بی دستگاهی گر به قسمت می شدم قانع

کف خود دامن صحرای امکان بود در دستم

ندامت داشت یکسر رونق گلزار پیدایی