به هر بی دستگاهی گر به قسمت می شدم قانع

ز دل تا عقده وا شد چشم حیران بود در دستم

ز غفلت ره نبردم در نزاکت خانه هستی

ز نبضم رشته واری زلف جانان بود در دستم

کف خود دامن صحرای امکان بود در دستم

ندامت داشت یکسر رونق گلزار پیدایی

چوگل آثار شبنم زخم دندان بود در دستم