بیدل از طبع درشت آیینه ام در زنگ ماند

تا به قدر سوختن بال و پری می داشتم

دل به زندانگاه غفلت خاک بر سر می کند

کاش چشمی می گشودم تا دری می داشتم

آب اگر می گشت دل روشنگری می داشتم