تا به قدر سوختن بال و پری می داشتم

انفعالم آب کرد از ناکسی هایم مپرس

خاک می کردم به راهت گر سری می داشتم

عشق بی پرواز من پروانه شمعی نریخت

دل به زندانگاه غفلت خاک بر سر می کند

کاش چشمی می گشودم تا دری می داشتم

بیدل از طبع درشت آیینه ام در زنگ ماند