ز دیده تا رسدم زیر پا پیام نگاهی

به بزم تا رسم از پهلوی کباب گذشتم

به هر زمین که رسیدم ز قحطسال اقامت

گریستم نفسی چند و چون سحاب گذشتم

چو شمع تا سحر از خود به پیچ و تاب گذشتم

به مایه نفس اندوه حشر منفعلم کرد

وبال لغزشم این بود کز حساب گذشتم