به بزم تا رسم از پهلوی کباب گذشتم

شرار بود که در سنگ بود آینه من

به خویش دیر رسیدم که از شتاب گذشتم

عنان به دست تپیدن ندارد عزم سپندم

به هر زمین که رسیدم ز قحطسال اقامت

گریستم نفسی چند و چون سحاب گذشتم

ز دیده تا رسدم زیر پا پیام نگاهی