شرار بود که در سنگ بود آینه من

ز خود تهی شدم از عالم خراب گذشتم

چه سحر بود که برکشتی از سراب گذشتم

به خویش دیر رسیدم که از شتاب گذشتم

عنان به دست تپیدن ندارد عزم سپندم

به بزم تا رسم از پهلوی کباب گذشتم