چه سحر بود که برکشتی از سراب گذشتم

ز خود تهی شدم از عالم خراب گذشتم

شرار بود که در سنگ بود آینه من

به خویش دیر رسیدم که از شتاب گذشتم

عنان به دست تپیدن ندارد عزم سپندم