به خویش دیر رسیدم که از شتاب گذشتم

ز خود تهی شدم از عالم خراب گذشتم

چه سحر بود که برکشتی از سراب گذشتم

شرار بود که در سنگ بود آینه من

عنان به دست تپیدن ندارد عزم سپندم

به بزم تا رسم از پهلوی کباب گذشتم

به هر زمین که رسیدم ز قحطسال اقامت