سپند مجمرآهم مپرسید ازسراغ من

بس است آیینه قد دوتای خویشتن گشتم

به قدر گفت وگو هر کس در این جا محملی دارد

دو روزی من هم آواز درای خوبشتن گشتم

پری افشاندم وگرد صدای خوبشتن گشتم

غبارم عمرها برد انتظار باد دامانی

ز خود برخاستم آخر عصای خویشتن گشتم