دمیدن دانه ام را صید چندین ربشه کرد آخر

پری افشاندم وگرد صدای خوبشتن گشتم

غبارم عمرها برد انتظار باد دامانی

ز خود برخاستم آخر عصای خویشتن گشتم

قفس تا بشکنم دامی برای خوبشتن گشتم

حیا یک ناله بال افشان اظهارم نمی خواهد

قفس فرسود دل چون مدعای خویشتن گشتم