خلخال شمارد چو به پای مگس افتم

چون شانه به این سعی نگون درخم زلفت

چندان که قدم پیش نهم باز پس افتم

از بس که دو تا گشته ام از بار ضعیفی

فریاد نفس سوختگان عجز نگاهیست

ای وای که دور از تو به یک ناله رس افتم

چون صبح اگر دم زنم از جرات هستی