از شرم شوم آب و به فکر نفس افتم

فریاد نفس سوختگان عجز نگاهیست

ای وای که دور از تو به یک ناله رس افتم

چون صبح اگر دم زنم از جرات هستی

سر تا قدمم نیست بجز قطره اشکی

عالم همه یارست به پای چه کس افتم

طاووس ز نقش پر خود دام به دوش است