سر تا قدمم نیست بجز قطره اشکی

ای وای که دور از تو به یک ناله رس افتم

چون صبح اگر دم زنم از جرات هستی

از شرم شوم آب و به فکر نفس افتم

عالم همه یارست به پای چه کس افتم

طاووس ز نقش پر خود دام به دوش است

بیدل چه عجب گر ز هنر در قفس افتم