عمری ست درین باغ پر افشان امیدم

کو شور دماغی که به سودای تو افتم

گردی کنم ایجاد و به صحرای تو افتم

شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم

آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده ست

هر دام که بینم به تمنای تو افتم