آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده ست

گردی کنم ایجاد و به صحرای تو افتم

عمری ست درین باغ پر افشان امیدم

شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم

هر دام که بینم به تمنای تو افتم

چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودی ست

بگذار که در پای سراپای تو افتم