چون سایه ز سر تا قدمم ذوق سجودی ست

شاید چو نگه بر گل رعنای تو افتم

آن زلف پریشان همه جا فتنه فکنده ست

هر دام که بینم به تمنای تو افتم

بگذار که در پای سراپای تو افتم

مپسند که امروز من گمشده فرصت

در کشمکش وعده فردای تو افتم