ریگ صحرای قیامت جمله دندان یافتم

چشمه اسکندر آبش موج در آیینه داشت

کوس اقبال سلیمان ، شور مرغان یافتم

ناامیدی بسکه سامان طمع در خاک ر یخت

عالمی گردن به رعنایی کشید و محو شد

مجمع این شیشه ها در طاق نسیان یافتم

هر زمینی ربشه وهمی دگر می پرورد