عالمی گردن به رعنایی کشید و محو شد

کوس اقبال سلیمان ، شور مرغان یافتم

ناامیدی بسکه سامان طمع در خاک ر یخت

ریگ صحرای قیامت جمله دندان یافتم

مجمع این شیشه ها در طاق نسیان یافتم

هر زمینی ربشه وهمی دگر می پرورد

ربش زاهد شانه کردم باغ رضوان یافتم