چون غنچه شبم لخت دلی در نظر آمد

دامان خیالی به ته سنگ گرفتم

عجز طلبم گشت عنان تاب نگاهش

ره بر رم آهو ز تک لنگ گرفتم

دامان تو پنداشتم و تنگ گرفتم

خلقی در ناموس زد و داغ جنون برد

من نیزگرفتم که ره ننگ گرفتم