همه گر یک قدم رفتم به خویش آتش فکن رفتم

به دل گردی ز هستی یافتم از خویشتن رفتم

نفس تا خانه آیینه روشن کرد من رفتم

شرار کاغذم از بی دماغیها چه می پرسی

ز باغ امتیاز آیینه گل چیدن نمی داند

تحیر خلوت آرا بود اگر در انجمن رفتم

زدل بیرون نجستم چون خیال از آسمان تازی