نمی دانم که آمد در خیال من که من رفتم

تحیر مطلعی سرزد چو صبح از خویشتن رفتم

صدای ساغر الفت جنون کیفیت ست اینجا

لب او تا به حرف آمد من از خود چون سخن رفتم

شبم بر بستر گل یاد او گرداند پهلویی