لب او تا به حرف آمد من از خود چون سخن رفتم

تحیر مطلعی سرزد چو صبح از خویشتن رفتم

نمی دانم که آمد در خیال من که من رفتم

صدای ساغر الفت جنون کیفیت ست اینجا

شبم بر بستر گل یاد او گرداند پهلویی

تپیدم آنقدر بر خود که بیرون از چمن رفتم

ز بزم او چه امکانست چون شمعم برون رفتن