بیش ازین سعی زمینگیر خموشی چه کند

جیب شوق آنهمه وا شد که به دامان رفتم

بی نشانی اثرم آینه بوی گلم

رنگ شد کسوت من کاینهمه عریان رفتم

تا به جایی که نفس ماند ز جولان رفتم

فکر خود بود همان خلوت تحقیق وصال

تا به دامان تو از راه گریبان رفتم