تا به جایی که نفس ماند ز جولان رفتم

بی نشانی اثرم آینه بوی گلم

رنگ شد کسوت من کاینهمه عریان رفتم

بیش ازین سعی زمینگیر خموشی چه کند

فکر خود بود همان خلوت تحقیق وصال

تا به دامان تو از راه گریبان رفتم

چقدر کاغذ آتش زده ام داغ تو داشت