دو روزی بیش ازین حرفی که لب نگشوده می گفتم

ندامت هم نبود از چاره کاران سیهکاری

عبث با اشک درد دامن آلوده می گفتم

جنون کرد وگریبانها درید از بند بند من

ز غیرت فرصت ذوق طلب دامن کشید از من

به جرم آن که حرف دست برهم سوده می گفتم

نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد