ز غیرت فرصت ذوق طلب دامن کشید از من

عبث با اشک درد دامن آلوده می گفتم

جنون کرد وگریبانها درید از بند بند من

دو روزی بیش ازین حرفی که لب نگشوده می گفتم

به جرم آن که حرف دست برهم سوده می گفتم

نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد

به حیرت گر نفس می سوختم آسوده می گفتم