گه از وحدت نفس راندم ، گه ازکثرت جنون خواندم

به جرم آن که حرف دست برهم سوده می گفتم

نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد

به حیرت گر نفس می سوختم آسوده می گفتم

شنیدن داشت هذیانی که من نغنوده می گفتم

سخنها داشتم از دستگاه علم و فن بیدل

به خاموشی یقینم شدکه پر بیهوده می گفتم