شنیدن داشت هذیانی که من نغنوده می گفتم

نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد

به حیرت گر نفس می سوختم آسوده می گفتم

گه از وحدت نفس راندم ، گه ازکثرت جنون خواندم

سخنها داشتم از دستگاه علم و فن بیدل

به خاموشی یقینم شدکه پر بیهوده می گفتم