زگردون مایه عشرت طمع دارم و زین غافل

که برهم چید اشک من زمین تا آسمان انجم

جفا خیز است دهر اینجا مروت کو محبت کو

سپهرش دست ظلمست و دل نامهربان انجم

که اینجا هم عنان اشک می باشد روان انجم

دماغت سر خوش پرواز وهم است آنقدر ورنه

همان از نارسایی می تپد در آشیان انجم