اسیر حلقه بیتابی شوق که می باشد

به گردون می شود در دیده حیرت نهان انجم

سر زلفش ز دستم رفت اشکم ریخت از مژگان

که چون شب بگذرد ریزد ز چشم آسمان انجم

که همچون اشک می ریزد ز چشم آسمان انجم

مگر با نسبت آن گوهر دندان مقابل شد

که می گیرد مدام از کهکشان خس در دهان انجم