که می گیرد مدام از کهکشان خس در دهان انجم

اسیر حلقه بیتابی شوق که می باشد

که همچون اشک می ریزد ز چشم آسمان انجم

مگر با نسبت آن گوهر دندان مقابل شد

به امیدی که مهر طلعتش کی جلوه فرماید

چو بیدل منتظر هر شب به چشم خونفشان انجم