چو بیدل منتظر هر شب به چشم خونفشان انجم

مگر با نسبت آن گوهر دندان مقابل شد

که می گیرد مدام از کهکشان خس در دهان انجم

به امیدی که مهر طلعتش کی جلوه فرماید