درین حسرت که مهر طلعتش کی پرده برگیرد

نتابد کرم شبتابی مگر در آشیان انجم

تو از غفلت به صد امید سودا کرده ای ورنه

به غیر از چشمک خشکی ندارد در دکان انجم

چو بیدل می تپد هر شب به چشم خون فشان انجم