نیرنگ دل از صورت من شبهه تراشید

پرواز غبارم سحری داشت دمیدم

در تخم ، محالست کند ریشه فضولی

پایم به در افتاد ز دامن که دوبدم

رفتم که کنم رفع دوبی آینه دیدم

آخر الم زندگی ام تیر برآورد

برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم