رفتم که کنم رفع دوبی آینه دیدم

در تخم ، محالست کند ریشه فضولی

پایم به در افتاد ز دامن که دوبدم

نیرنگ دل از صورت من شبهه تراشید

آخر الم زندگی ام تیر برآورد

برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم

تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد