تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد

رفتم که کنم رفع دوبی آینه دیدم

آخر الم زندگی ام تیر برآورد

برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم

در سایه مژگان تو کردند شهیدم

هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت

چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم