چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم

تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد

در سایه مژگان تو کردند شهیدم

هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت

حیرت قفس خانه چشمم ، چه توان کرد

هرگه بهم آرم مژه قفل است کلیدم

بیدل چقدر سرمه نوا بود ندامت