بیدل چقدر سرمه نوا بود ندامت

چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم

حیرت قفس خانه چشمم ، چه توان کرد

هرگه بهم آرم مژه قفل است کلیدم

کز سودن دست تو صدایی نشنیدم