هستی چمنی داشت ز آرایش عبرت

برداشت نفس آن همه زحمت که خمیدم

تا خون من از خواب به صد حشر نخیزد

در سایه مژگان تو کردند شهیدم

چون شمع گلی چند به نوک مژه چیدم

حیرت قفس خانه چشمم ، چه توان کرد

هرگه بهم آرم مژه قفل است کلیدم