خرد بیهوده می سوزد دماغ فکر تعمیرم

ازین حسرت قفس روزی دو مپسندید آزادم

که آن ناز آفرین صیاد خوش دارد به فریادم

غم آباد جنونم خانه ویرانی است بنیادم

به توفان رفته شوقم ز آرامم چه می پرسی

که من گر خاک هم گردم همان در دامن بادم